Entradas

La Agonía del Corazón (XI): Bajo las estrellas...

 Bajo las estrellas, solitario. Al abrigo de un beso bastardo El tuyo, que ya es hielo Aunque todavía salga humo. Y mis lágrimas son rebaño Como estrellas de cristal y acero Perdidos en un viento extraño Que agita un rosal marchito.   Joder, como siento el daño de tus palabras de fuego que ahora ven correr el año siendo solo humo gris amargo.   Y quiero parar el tiempo para que no llegue nunca Agosto y sin vergüenza, para poder lograrlo Me engaño, llenando de nieve el verano.

La Agonía del Corazón (X): Confesando al alba

 He visto las horas tiradas sin gracia en el suelo... se cayeron del reloj, fue hace un cacho, creo... y del ruido desperté a un sueño donde me perdono... siento mis manos temblar, pero sé que en el fondo... Solo es el sueño de un sueño de cuando quise ser mejor. Duele la lluvia al caer y quema porque solo es polvo... lo que cae del cielo entre mis brazos ya es solo humo... lo que lloran mis ojos rojos, sales y astillas de cuarzo... y lo que se quema dentro, no es carbón y nunca lo ha sido... Se queman en la rabia los "Te Quiero" que nunca te he dicho. Cantando por la calle, busco en pájaros de alambre algo de sentido... a toda esta locura que es zumo de amargura al no estar contigo... llorando en una esquina, vistiendo esta sonrisa de mimo...  yo soy ese mendrugo de pan reseco y tardío...   Y de cuerpo presente fui elegido presidente de un vecindario carcomido.   Pero todo esto es un engaño, yo celebro la vida a diario... buscando completar este aviario, de pájaros ...

La Agonía del Corazón (IX): Cascadas Blancas Saladas.

 A la orilla del recuerdo mis ojos son cascadas blancas quebrados desde adentro parecen cadáver de dos lunas. Al sentir tu manto blanco busqué refugio en las tormentas y ahora, hundido está mi barco en un helado mar de arenas. No mintais, soy un desecho y no me quedan fuerzas para empujar un cuerpo al fondo para sentir el roce de las alturas. Pero en un ardid temerario empujan todas mis células para devolverme al eterno ocaso prendiendo amaneceres con candelas. Quemado, como colilla en un entierro apilado en tantas posturas como maneras perlado con la rabia del enfermo mirando al pasado, a sus brumas rastreras. Y a la orilla del recuerdo mis dominios son arenas doradas y las lluvias de este reino cascadas blancas saladas.

La Agonía del Corazón (VIII): Anhelante

 Hay una casa en medio de un lugar sin árboles que sigue siendo un bosque. A veces voy hasta ella y mirando el mar, intento, con mis manos, atrapar el viento. Nunca lo lograré, son grandes árboles que se alzan con un tronco invisible. Son brisas del pasado que ya no están, y ahora soplan agonizantes desde el desierto.   A veces, cuando el día tiene sus labios unidos con la noche. Y la luna se alza blanca, como una perla de plata en el firmamento. Me siento al pie de la puerta cerrada, como un cansado visitante. Y aunque sé que no hay nada, a veces me parece oír un susurro marchito.   "No Vendrá"   Quiero pensar, antes que en fantasmas, que es un grito de mi mente. Nada hay tras esa puerta, solo sombra, musgo y el vacío del recuerdo. Y cuando camino de regreso a una tierra más verde... El grito de una lechuza muerta hace tiempo hace eco de mi deseo. Pero no importa, no es relevante, lo que busque. Busco, busco y busco y solo sigo tropezando. Yo quiero el viento de aqu...

Mica (Galego)

 Coma o tesouro que sae do negro da terra. Brillan os teus ollos. Os que confundin cunha estrela. ¿Lembras? Caín do chan lanzado fóra de órbita... Dos teus beizos de sangue perdidos na néboa. Eu quixen voltar pero envolto nunha nebulosa resigneime a mudar nunha masa gaseosa Que fixo en ti o big bang con música calada e silenciosa. E pola noite, frores, todas de pedra agás unha rosa.   Mais por moito que brilles, as tuas ás son de cerámica.  E como todos os tesouros da terra, estás petrificada. Conxeada nun aglomerado, como as pintas de mica nun bloque de granito sen principio nin meta.   Fermosa, como o diamante aprisionado na pedra.    

A merced do lobo. (Galego)

Pechei a pechadura con forza, sentindo na gorxa Os seus pesados pasos do outro lado da porta. Pero por arrebato do destino non me din conta. Que tentei pechar O Lobo nunha casa abandonada    Lume, dor... ó sentir o aroma da súa pestilencia. Como dez cachuchas tiradas nunha zanxa deixadas dez días cubertas de vermes e auga.   Peste negra, Matavacas, non me preguntes a resposta. A unha pregunta que xa sabes que está morta. Asasinada por un cobarde que a rematou pola espalda.   Culpable!, ¡Son culpable de ser eu!, ¡De perdela! Era todos os paos das cartas da miña barallla E agora aquí estás, Peste. Porque non quero seguir na partida. Entón, unha poderosa, áspera e húmida pata. Arrincoume o aire aplastándome contra a porta. "Non me culpes a min de querer cambiar o amor por mentira"   Dixo cunha voz alén das tumbas e a neve recén nacida.   "Eu só son a sombra que vive baixo a túa cama"  "A nube que mata o sol da túa fráxil alba" "Non a lingua traidora que ...

La Agonía del Corazón (VII): Con plomo (I)

Hola soy yo, si, yo mismo. Me presento sin avatares. Sin metáfora ni adorno Sin flautas ni timbales. Me duele hablar y escribo en negro. Y este poemario se construye con pesares. Pero ahora, soy yo desde detrás del espejo. Y vengo a hablaros de mis males. Perdí a mi padre, me quedé tirado... Pasé una tarde entera mirando los árboles. Sus hojas, secas en un verano de otoño Se las llevaban vientos imposibles. Manos diestras me apretaron el hombro. Con las siniestras hundiendo puñales. Lenguas sedosas lamieron mi cuello Pero todas salían de picos de buitres.   Mi corazón se erosionó Cristalizado por presiones fatales Y al tragarmelo me desgarró De ahí vienen todas estas cicatrices.   No soy insensible al dolor ni al vacío. Muchas veces he traspasado esos umbrales. Pero nunca he caído tan abajo Ni siquiera puedo ver las antiguas señales.  Mi pluma es el remo que uso para avanzar por el abismo En este oscuro mar sin islas ni horizontes. Estoy tan destrozado que ya no soy ni al...